DEN SISTE TANGOEN (I BUENOS AIRES)
Dei stille reglane for livet
vart openberra for oss
nokre augneblenk før daggry,
på ei brei aveny der mørkret
enno svevde over asfalten.
Alt i strid med det som blir rekna som fornuft:
ung vin —
laus kjærleik —
kjøp utan mål —
og kanskje,
å gå i kyrkja
midt på ein arbeidsdag.
Vi kjende oss att i draumane
som Goya måla,
i dei ville visjonane
til Hieronymus Bosch.
Der dansa vi vår siste tango —
sakte,
som i bønn,
og vi forsvann
inn i skuggen
av våre siste
indiskresjonar.
TREBEINSVALS
Bak portalar av tårer
og blikk utan lidenskap
snurrar karusellen av søvnlause netter.
Der viser ho seg —
trebeinsvalsen —
sett med eit barns auge,
døyvt og drøymande,
i ei synkopert takt
med den urolege klokka.
I denne grunne tilverda,
langt borte frå både kraft og kjensle,
er kvart brotsforsøk
like nyttelaust som å slå på ei pute
eller skrikja i ein draum.
Når inga lovnad lenger finst,
finn vi til slutt ro
i vår evige blanding
av eksistensialisme og sorg —
og vi let som vi ikkje kjenner
den søtbitre dufta av sitron
som stig frå kvar forbipasserande.
Leave a Reply